Nancy Knowlton vervangt haar man, die thuis zit in Calgary, bij het onthullen van nieuwe ontwikkelingen bij Smart. Helaas mag ik er verder niks over zeggen…..
Kijk om te beginnen eens naar ‘what digital natives want from their library‘ op youtube.
De presentatie wordt gegeven door Joachim Riess.
Zijn uitgangspunten:
Studenten vandaag de dag
Denken anders
Leren anders
Communiceren anders
Hebben een ander leertempo
Omdat studenten vandaag de dag allerlei technologie gebruiken moeten we dat laten terugkeren in de klas.
Maar meestal mislukt dat.
De implementatie van technologie in de klas vraagt om
Tijd
Een proces
Professionele partners en oplossingen
Training en scholing
We moeten ons een paar dingen bewust zijn.
Technologie ontbreekt nu vaak in de klas
Docenten zijn bang voor technologie
Docenten weten niet hoe ze het moeten gebruiken.
Een lerares zei tegen Joachim, dat het Smart board tussen haar en de klas in staat.
Wat is nu de oplossing van al deze sombere praat, waarin iedereen boven de 17 eigenlijk een digitale zielepiet is?
Gelukkig hoef ik het niet helemaal eens te zijn met dit armoedige beeld.
Allereerst zijn velen boven de 30 buitengewoon ict-vaardig (al neem ik mezelf maar als voorbeeld).
Het gaat bij de implementatie van technologie vooral om zinvol gebruik van ict in het leerproces. De docent is de didactische expert en die zal dus de inzet van ict bepalen.
Weer een pleidooi voor TPACK dus.
De demonstratie van een 3D model van het oog maakt wel weer meteen duidelijk, dat technolgie het onderwijs sterk kan ondersteunen. En dan is het ook nog heel eenvoudig en intuïtief te gebruiken. Als je dit als docent hebt gezien, wil je niet meer anders.
Joachim komt daarna met ‘self driven learning’. De leerling vraagt om hulp van de leraar als hij daar behoefte aan heeft. Dit is naar mijn idee een onderschatting van de taak van de docent.
Een docent is ‘in lead’ bij het leren van de leerling. Vanuit zijn expertise bepaalt hij het leerprogramma van de leerling.
Video: Everyday looper: les ramens.
De man op dit filmpje kreeg veel vragen over hoe je deze app goed kunt gebruiken. Hij heeft tutorials gemaakt, zodat anderen kunnen leren. Dit is natuurlijk een mooi voorbeeld van vraaggestuurd leren, maar werkt dat ook in de schoolpraktijk van alledag.
Het schilderprogramma dat Joachim laat zien, maakt van het Smart Board een olieverfdoek. Heel mooi…
Meer nuttig is Algadoo, een animeerprogramma voor natuurkunde.
Aan de tools hoeft het dus niet te liggen…
Een grappige situatie ontstaat als er een vraag gesteld wordt in het Frans. De hele conferentie is te volgen in het Engels, Duits, Frans, Spaans, Russisch en Portgugees via tolken en een headset.
Maar een Franse vraag vertalen naar de spreker op het podium is toch een probleem, waar niet op gerekend is…. Dat is dus iets voor tijdens de lunch.
Jeff Mao houdt een inspirerend verhaal over technologie in het onderwijs.
De basis is volgens hem TPACK met daarnaast het SAMR (Substitution, Augmentation, Modification en Redefinition) het gezonde uitgangspunt. Daarnaast dient de leraar centraal te staan al richtinggever van het onderwijs.
Geweldige presentatie! Die zouden we eens uit moeten nodigen.
De drie sprekers aan het eind van de dag waren wellicht wat minder gunstig gekozen.
Phil Quircke uit de Verenigde Arabische Emiraten hield nog wel een boeiend verhaal over zijn ervaringen met afstandsleren. De meeste indruk maakte echter een foto vanuit zijn werkkamer, waarop alleen maar zand te zien was. Volgens Phil zo’n 2500 mijl….
De laatste presentatoren waren helaas geen begenadigde sprekers, waardoor de aandacht in de zaal langzaam wegzakte…. Voorlezen van een powerpoint met teveel tekst is zó 2008!
Op vrijdagmorgen kwam Jeff nog een keer aan het woord. Deze keer ging het vooral om hoe je je mooie plannen nu eigenlijk kunt realiseren. Belangrijk daarbij was de mening van de gouverneur van Maine (het gaat om het Maine Learning Techmology Initiative): ‘Een visie is mooi en noodzakelijk, maar dan moet je het ook uitvoeren.‘
Mijn eigen ideeën werden nog een keer bevestigd door Jeff toen hij sprak over de wensen van de docenten. Ze konden geen specificaties opgeven van hun wensen, hoe groot het geheugen moet zijn, of wat voor merk software beschikbaar moest zijn. Wat ze wel konden opgeven is welke functionaliteiten ze wilden gaan gebruiken. De staat zorgt er dan voor dat dat kan op de verstrekte hardware.
De staat Maine is net zo groot als Portugal, maar heeft maar 1.3 miljoen inwoners.
Door slimme maatregelen hebben ze toch $ 273.00 per leerling per jaar beschikbaar.
Voor de bijna 75.000 laptops en andere apparatuur is een contract afgesloten met Apple.
Bob Hofman schetst het onderwijs als een expeditie. Wat is het doel, hoe kom ik daar, wat heb ik nodig? Wat zijn de verschillende routes? Wat is veilig en wat is uitdagend?
Wat maakt een expeditie in een levensveranderende ervaring?
Om succesvol te zijn heb je 21st century skills nodig.
Training is for dogs!
Bob houdt een hartstochtelijk betoog voor creatief leren. Niet toetsen of je oude, strak geformuleerde regeltjes kent, maar echt leren.
In plaats van schools leren moeten we naar levenslang leren midden in het leven.
The middle word in evaluation is value!
In het Global Teenager Project werken klassen in verschillende landen aan een thema.
Een voorbeeld is het project over de tweede wereldoorlog met Nederlandse en Canadese klassen.
Het zijn mooie voorbeelden van rijke leerprojecten, waarbij de betrokkenheid en het enthousiasme van Bob er van af spatten.
Darja Znidarsic is ook betrokken bij het Global Teenager Project. Ze is nu coördinator van de projecten, maar heeft eerst een project gedaan met kinderen uit Slovenië.
Het project gaat over ecologie. Meer info is te vinden op de site.
In Slovenië is nu een scholing opgezet voor docenten om e-vaardig te worden. Daarbij gaat het niet alleen om het vaardigheden om technologie te gebruiken, maar ook hoe het zinvol in het onderwijs kan worden ingezet.
In de loop van zijn verhaal gebruikt Bob enkele voorbeelden van grappige antwoorden op proefwerkvragen.
Een voorbeeld:
Er zijn 180 deelnemers uit 36 landen op deze conferentie.
De ochtend wordt geopend door Nancy Knowles, CEO Smart Technology.
Om te onthouden: Nancy laat een filmpje zien van een trap en een roltrap naast elkaar. Bijna iedereen neemt de roltrap. Totdat de trap aangekleed wordt als een pianotoetsenbord, waar ook geluid uit komt. 66% meer mensen nemen nu de trap. Dat is de fun theory.
‘Fun’ is dus een belangrijk middel om gedrag van mensen te veranderen.
Daarnaast draait het om creativiteit. In dit kader staat Nancy even stil bij het overlijden van Steve Jobs gisteren.
Wat is de rol van de iPad in het onderwijs?
Later in de conferentie krijgen we daar meer van te horen. Smart heeft wat mooie dingen in de pijplijn.
Er zijn vele ontwikkelingen op het gebied van digitaal lesmateriaal.
In dit kader valt ook Amazon, dat studieboeken digitaal wil gaan verhuren voor een periode van een jaar.
The Bill and Melinda Gates Foundation is een Shared learning Collaborative project gestart. Je kunt het zien als een reuzachtige appstore, maar dan aleen voor leraren.
Zo zijn er meer voorbeelden, maar we komen tot de kern van de zaak met de vraag hoe we tot succesvolle implementatie kunnen komen.
Een beetje voordehand liggend begint het allemaal met een visie op het onderwijs. Hoe willen we het onderwijs transformeren. De vraag die nog even onbeantwoord blijft is waarom we het onderwijs willen transformeren.
Gisteren bij de openingsreceptie heb ik gesproken met Folabi Esan uit Nigeria. Daar is in het onderwijs nog wel wat werk. Docenten in het basisonderwijs, maar ook in het VO hebben vaak geen of nauweliks opleiding. Dan is transformatie van het onderwijs een heel andere zaak.
Nancy laat een filmje ‘A day made of glass‘ zien van Corning waarin een toekomstbeeld getoond wordt waarin overal beeldschermen zijn. Een ruit in je woonkamer is bijvoorbeeld ook een beeldscherm zodat je je uitzicht kunt aanpassen.
Het filmpje laat het dagelijks leven zien, maar toepassing in het onderwijs kan gigantisch zijn.
Een rampzalig begin van het seminar is natuurlijk het filmpje, waarin Maastricht als oudste stad van Nederland genoemd wordt, terwijl dat toch echt Nijmegen moet zijn.
Maar het belangrijkste is de lezing van Bill Rankin van Abilene Christian University in Texas.
In hoogtepunten:
Mensen willen niet veranderen als hun baan afhangt van die verandering.
80% van de US kinderen tussen 0 en 5 jaar gebruikt minstens een keer per week het internet.
75% gebruikt dagelijks een mobiele telefoon.
Een voorbeeld is World of Warcraft, waar veel geleerd wordt, maar geen organisatie actief is, alleen een virtuele wereld bestaat en mensen vrijwillig aanwezig zijn.
Wat doet de ruimte waarin je zit met je. Hoe is de structuur, hoe zit het met oriëntatie en flexibiliteit? Wat is er aan voorzieningen en infrastructuur?
Bill refereert aan Sugata Mitra en zijn ‘The hole in the wall’ project in India. Vorig jaar heeft hij tijdens de onderwijsdagen gesproken.
Wat kinderen nodig hebben om te leren is ‘access’ en ‘community’. De rest komt vanzelf.
De inrichting van een klassiek klaslokaal maakt dingen onmogelijk voor de toehoorders, bijvoorbeeld dingen overslaan contact maken met gelijkgezinden en initiatief.
Maar als we nu allemaal een mobile device hadden, zou het dan verschil maken waar we zitten?
Meer toegang tot middelen leidt naar mee creatieve kennis.
De zaal krijgt de opdracht om uit te zoeken hoe je het geluid van de vuvuzela uit de opname van een voetbalwedstrijd krijgt. Google op vuvuzela filter!
Na dit werkmoment vraagt Bill wie zijn stoel heeft verplaatst om makkelijker met je groep te overleggen. Niemand dus!
Dan is er een groep die zich niet aan de opdracht houdt en daarom snel een oplossing heeft.
Anderen hebben het op Google opgezocht en daar verschillende filters gevonden.
Uit eerdere experimenten met deze vraag bleek dat volwassenen na een half uur een plan hadden om een filter te maken. Kinderen hadden het filter dan al gebouwd!
De ene generatie zoekt en vindt informatie. De jongere generatie gebruikt de gevonden informatie.
Bill sluit aan bijnanderen, die zeggen, dat het probleem niet de informatie overload is, want de informatie op intenet verdubbelt elk kwartier, maar de goede filtering van de informatie.
In the digital age information is a comodity.
Bij het bouwen van nieuwe scholen moeten we kijken naar creation and participation.
Thomas Winkler en Martina Ide kennen we nog van vorig jaar en het jaar daarvoor. Ze zijn bezig met multimedia in het onderwijs en hebben de afgelopen jaren verrassende dingen laten zien.
Dit jaar gaat het over hypermedia bij YouTube annotaties. Onder hypermedia verstaat Mannovich een manier om op een niet lineaire manier interactief door video en audiomateriaal te gaan. Vergelijk het met hypertext, maar dan voor beeld en geluid.
Een applicatie als WebDiver staat wel toe om annotaties te maken bij een video, maar er is geen sprake van hypermedia, omdat er alleen sprake is van een toelichting op een bepaald beeld.
In hypermedia wordt in een YouTube filmpje een link gemaakt naar een ander filmpje. Meestal gaat het om meerdere links, zodat je als kijker een keuze hebt. In het volgende filmpje heb je dan opnieuw een keuze uit verschillende links en op die manier maak je je eigen film.
De vraag is nog of we dit systeem kunnen gebruiken om met video feed back te geven op filmpjes van studenten. In het getoonde voorbeeld was het bijvoorbeeld niet multiscreen.
Op dit moment is het vooral een ‘Art’ tool, nog niet een feed back tool.
Daar ga ik met Thomas over praten…..
Testing a TPACK-Based Technology Integration Observation Instrument
Hoe kun je waarnemen of TPACK geïntegreerd is in het onderwijs van een leraar?
De onderzoekers, Mark Hofer, Neal Grandgenett, Judi Harris en Kathy Swan, zijn op zoek naar een valide en betrouwbaar meetinstrument.
Ze hebben een Technology Integration Assessment instrument aangepast, getest in 6 klassen, feed back gevraagd van onderzoekers, aanpassingen gedaan en ermee aan de slag gegaan als TPACK meetinstrument.
Er is van alles over hun instrumenten te vinden op hun site.
Het is niet de bedoeling van de makers om deze tool het definitieve TPACK observatiegereedschap te laten zijn. Het is een aanvulling op bestaande instrumenten.
Voor ons is het wellicht een nuttig instrument, maar we zijn er nog even niet aan toe. Toch is het goed te weten, dat dit soort hulpmiddelen bestaan, zodat we er op den duur gebruik van kunnen gaan maken.
Learning by Design: TPACK in Action
Wat is het probleem?
Docenten voelen zich onzeker in het gebruik van technologie in hun onderwijs.
Het scholen van technische vaardigheden verhoogt de vaardigheid om technologie in te zetten in het onderwijs niet. Het gaat dus niet om het gebruik van technologie, maar om het toepassen ervan.
Op de derde plaats ontbreekt theoretische onderbouwing.
Een oplossing vinden Liangyue Lu, Laurene Johnson, Leigh Tolley en Theresa Gillard-Cook onder leiding van Jing Lei in het gebruik van Learning by Design en TPACK als achterliggende validatie.
Dit is precies wat wij er ook mee willen bereiken.
Quote: “It’s not how smart you are, it’s how you’re smart!”
Vorig jaar is er tijdens SITE een symposium geweest over professional development voor leraren. Daar heb ik toen ook over geschreven in dit blog.
Dit symposium is eigenlijk een voortzetting van die bijeenkomst.
Na een introductie van Joke Voogt, vertelt Tae Shin over een onderzoek naar de verschillende meetinstrumenten om de implementatie van TPACK bij docenten te meten.
Vervolgens vertellen Evrim Baran en Wei Wang hoe ze de TPACK survey, te vinden via TPACK.org hebben geïmplementeerd in de lerarenopleiding van Iowa State University.
Petra Fisser vervangt Ghaida Alayyar uit Koeweit met haar onderzoek en na de pauze geeft Douglas Agyei een update over zijn onderzoek, waar hij vorig jaar ook over sprak.
Petra presenteert dan haar eigen onderzoek, waarin ze eerst het zelfvertrouwen van docenten aan de orde stelt. Een docent, die zich niet zeker voelt over aspecten van een onderwijstaak, zal dat onderwerp vermijden of eerder opgeven. Nederlandse Pabo studenten hebben een laag zelfvertrouwen op het gebied van science en technologie.
Daarom kozen 115 uit 168 studenten NOOIT vrijwillig een science onderwerp voor hun lessen.
Met name in het derde jaar van de opleiding lijkt het zelfvertrouwen van studenten belangrijk toe te nemen op een aantal TPACK factoren.
De factor TPACK leadership, waarin je een voorbeeld bent voor collega’s, lijkt een belangrijk criterium voor succesvolle implementatie. Volgend jaar hoopt Petra daar meer over te presenteren.
Kijk vooral ook op de nederlandse site van TPACK.
David Gibson geeft tenslotte commentaar op de gegeven presentaties. Het zou een goed idee zijn hem eens uit te nodigen voor de Onderwijsdagen. Dat geldt trouwens ook voor Punya Mishra of Matt Koehler…..
Wat heeft dansen met technology te maken, was mijn eerste gedachte bij deze titel. Omdat ik niets met dansen heb, leek het me een goed idee op het eind van de dag hier naar toe te gaan.
Het blijkt te gaan over dansen, zoals dat in speelhallen gedaan wordt op een Dance Machine of op een Wii. Dance Dance Revolution is een game daarvoor.
Omdat je het spel samen moet spelen, verbeterde het spelen het zelfbeeld en de sociale interactie.
Een probleem is, dat het spel niet overal in scholen beschikbaar is en dat er eerst een veilige omgeving gecreëerd moet worden, willen alle studenten echt mee gaan doen.
Om het spel in het onderwijs te implementeren heb je geld, ruimte en helpers nodig.
Het blijkt een werkzame manier om de psychomotorsche, affectieve en cognitieve vaardigheden van de student te ontwikkelen.
De lezing was dus minder spectaculair dan gedacht, maar wel verfrissend!